กลับมาแล้ว 1 อาทิตย์พอดี…รู้สึกว่าเวลาที่นี่เดินผ่านไปอย่างเชื่องช้า

จริงๆแล้วเวลาก็เดินเท่ากันทุกวันน่านแหละ แต่ในด้านของความรู้สึกจะเร็วหรือช้าขึ้นกับอีกหลายปัจจัย…ความว่างของเรา ความยุ่งของคนรอบข้าง อากาศ(ที่เหมือนจะ)หนาว ทำให้ทุกอย่างรอบกายเรา รวมทั้งความคิดของเราเดินช้าลง เวลาของเราในแต่ละวันจึงผ่านไปอย่างเชื่องช้าและเศร้าๆ

จำได้ว่าตอนอยู่ที่โน่น อาทิตย์แรกผ่านไปอย่างรวดเร็ว เหมือนว่าตื่นเต้นกะทุกสิ่ง คือ attractions ก็เป็นส่วนหนึ่งที่ทำให้ตื่นเต้น แต่ปัจจัยสำคัญคือที่ทำให้ตื่นเต้นก็คือการคนเดียวให้อยู่รอดปลอดภัยในต่างแดน  (ตั้งใจว่าจะเขียน blog เกี่ยวกับเรื่องไปเที่ยว แต่ดูท่าทางจะยาวเหยียด เริ่มไม่ถูกก็เรยยังไม่ได้เขียนมันซะอย่างน้าน)…จนทำให้รู้สึกว่า 23 วันผ่านไปไวมากมาย

แต่ชีวิตตอนนี้เรียบง่าย สงบนิ่งมากกก มีหน้าที่แค่ตื่น ใช้ชีวิตให้หมดวัน และก็นอนเพื่อตื่นขึ้นมาใหม่ หาได้มีจุดมุ่งหมายหรือความตื่นเต้นเร้าใจในชีวิตแต่ประการใด…ฟังดูสบาย แต่ ไม่เรยน้า…คนนิสัยอย่างเรา ที่ชอบจัดตารางชีวิตให้กับตัวเองเป็นอย่างมาก เมื่อตกอยู่ในสถานการณ์แบบนี้มันไม่สบายเอาซะเรย บางครั้งถึงกับรู้สึกว่าตัวเอง useless